منظورمحقق ازحمايت شغلي پرستاران، روابط عاطفي وكمك كننده اي است كه در محل كار توسط   1- همکار شاغل در بخش و  2- مسئول مربوطه در شیفت های مختلف  ( شامل سرپرستار ،مترون وسوپر وایزر ) صورت می گیرد.  

 

 

حمايت شغلي در محيط هاي كاري پرستاران با 5 اصل زير تعريف مي شود: 1 -وجود تعداد كافي کارکنان 2-مديريت پرستاري قوي 3-مشارکت کارکنان در تصميم گيري 4-وجود يك الگو يا مدل مراقبتي (در مقابل مدل پزشكي) و 5- همياري موثر پزشك و پرستار (23). با توجه به اين كه محور اصلي شغل پرستاري مراقبت از انسان مي باشد ، اين خود نيازمند وجود پرستاراني است كه سلامت جسم و روح داشته باشند و بتوانند استرس هاي شغلي را مديريت كنند تا از بروز پديده فرسودگي شغلي پيشگيري شود. در اين مطالعه حمايت شغلي يكي ازعوامل كاهش دهنده اين پديده در نظر گرفته شده است. 

 

 

 

 


حمايت شغلي پرستاران شامل حمايت مسئولان وحمايت همكاران مي باشد(5). محيطهاي كاري توأم با حمايت، مهمترين عامل ايجاد رضايت شغلي براي پرستاران است. حمايت اجتماعي بر درمان بيماران ، رضايت شغلي پرستاران ، جذب وحفظ آنان تاثيرمی گذارد (16 ) . در كشور ما طبق برخي مطالعات انجام شده پيامد هايي كه متعاقب فرسودگي شغلي پديد مي آيند نيز گزارش شده اند از جمله اين كه آمار غيبت از كار در پرستاران بالا است (17).

 

 

 

 

و عدم رضايت شغلي نيز در مطالعه اي كه در سال 1388 توسط ميرزا بيگي و همكاران در مورد 1058 پرستار كشورمان انجام شده است به ميزان بالا گزارش شده است. از بالاترين امتيازات مربوط به نارضايتي شغلی نيز وجهه اجتماعي حرفه پرستاري درجامعه و روشها و نحوه ارتباط با مديران پرستاري     بوده ا ند (18). در مطالعه اي كه با هدف تعيين عوامل موثر بر رضايت شغلي از ديدگاه پرستاران توسط آذربين و همكاران در سال 1376 در استان گيلان صورت گرفته است  نيز ، (3/82%) از پرستاران نحوه ارتباط مسئولين و (1/73%) ارتباط همكاران را  برعدم رضايت شغلي خويش موثردانسته اند(19) .